8 grudnia 2011 O praktykach lekarzy orzeczników

Przyjmuję z szacunkiem i wdzięcznością dla moich Mistrzów nadany mi tytuł lekarza i w pełni świadomy związanych z nim obowiązków przyrzekam: (…);

strzec godności stanu lekarskiego i niczym jej nie splamić, a do kolegów lekarzy odnosić się z należną im życzliwością, nie podważając zaufania do nich, jednak postępując bezstronnie i mając na względzie dobro chorych; (…).

W nawiązaniu do przysięgi Hipokratesa apelujemy do lekarzy orzeczników, pracujących dla zakładów ubezpieczeń, aby w obawie o utratę dobrej posady nie zapominali o przysiędze, którą złożyli na początku swojej ścieżki zawodowej, ścieżki na której mieli służyć życiu i zdrowiu ludzkiemu. Najczęściej z lekarzem orzecznikiem mają do czynienia osoby poszkodowane w różnego rodzaju wypadkach przy orzekaniu procentowego, trwałego uszczerbku na zdrowiu oraz osoby niepełnosprawne przy orzekaniu niezdolności do pracy.

Niestety w życiu codziennym bardzo często spotykamy się z sytuacją, w której orzecznik zakładu ubezpieczeń (ZU) lub ZUS kwestionuje opinię zaprzysiężonych biegłych sądowych lub opinię innych lekarzy, często z tytułami naukowymi z zakresu medycyny.

Jest dla nas rzeczą niezwykłą aby wybitni specjaliści wydawali dwie sprzeczne opinie o stanie zdrowia tej samej osoby. W naszej praktyce codziennością jest, że lekarz orzecznik ZU podważa i odrzuca w całości opinię specjalisty- biegłego sądowego. Jedyna, dopuszczalna opinia to taka, która podziela jego pogląd. I wówczas ta opinia jest jedyną możliwą do przyjęcia przez ZU i niepodważalną. A od opinii tej bardzo często zależy zdrowie oraz warunki bytowe osoby, której to orzeczenie dotyczy. Nie dziwią nas już orzeczenia o zdolności do pracy osób po operacjach kardiochirurgicznych, po zawałach, z zaawansowaną cukrzycą, po zakrzepowym zapaleniu żył. Nie dziwią nas też orzeczenia, w których u osób po urazach wielonarządowych oraz licznych złamaniach kości stwierdza się potłuczenia ogólne.

Pozostaje nam mieć nadzieję, że wspomniane powyżej praktyki lekarzy orzeczników, będą tylko pojedynczymi przypadkami a bezstronność i dobro chorego będą stanowiły wartość nadrzędną w orzecznictwie medycznym.

Źródło: CNOiUM